کتاب در سکوت نیمه شب

باران نیمه‌شب، کوچه مهرگان را شسته بود. هنوز رد آب، پیچیده بود بین آسفالت ترک‌خورده و جوی باریکی که آرام، قطره‌ها را تا ابتدای خیابان شریعتی می‌بُرد. ساعت نزدیک چهار صبح بود. چراغ زرد یکی از مغازه‌های ته کوچه، سو سو می‌زد. موتورسیکلت سیاه، چند متر دورتر از جدول، روی پهلو افتاده بود. نور ضعیف مهتاب و بازتاب باران، لکه‌ی تاریکــــــی ساختــه بود دورش. آینـــه‌ی چـــپ شکستــــه، کلاه کاسکت نصفه‌کاره توی جوی افتاده بود. چند قطره خون در آب گم شده بود. کمی جلوتر، مردی افتاده بود. تنومند، با شلوار جین و کاپشن مشکی. کف دستش باز و صورتش رو به آسمان، لب‌های نیمه‌باز. هیچ صدایی نبود، حتی زوزه‌ی باد هم قطع شده بود. کوچه خلوت، حتی پنجره‌ها تاریک بودند. هیچ عابری نبود. فقط چند دقیقه بعد، صدای موتور آمبولانس از ته خیابان آمد و در سکوت شب پخش شد. دو مرد جوان با لباس اورژانس، به سرعت نزدیک شدند، دستکش پوشیدند، بالای سر جسد نشستند. گفتگوی کوتاه و خفه: – نبضش قطع شده. – ضربه‌ی سر؟ – انگار از رو موتور پرت شده. کم‌کم، صدای آژیر ماشین پلیس خیابان را پر کرد. یک ماشین گشت، آرام کنار آمبولانس ایستاد. افسر پیاده شد، نور چراغ‌قوه‌اش را انداخت...