کتاب سایه های آپارتمان شماره 12

عقربه‌های ساعت دیواری قدیمی دفتر، با کندی و وقاری که انگار از دل قرن‌ها می‌آمد، به سمت ساعت چهار بعدازظهر می‌خزیدند. نور طلایی و مورب خورشید، از لابه‌لای پرده کرکره‌ی نیمه‌باز، روی میز چوبی و سنگینم می‌تابید و گرد و غبار معلق در هوا را به رقص وامی‌داشت. فضای دفترم، پناهگاه همیشگی‌ام در هیاهوی تهران، آمیزه‌ای بود از بوی کاغذهای کهنه، عطر تلخ قهوه‌ای که دیگر سرد شده بود و سکوتی که تنها با صدای ورق خوردن اوراق یا کلیک‌های موس و کیبورد شکسته می‌شد. من، علیرضا معتمد، وکیل پایه یک دادگستری، غرق در دنیای پیچیده و هزارتوی پرونده‌ای بودم که تمام ذهن و توانم را طلب می‌کرد. پرونده‌ی کلاهبرداری چندلایه با شاکیان متعدد و متهمی که ردی از خود باقی نگذاشته بود جز ردپایی دیجیتال در میان سرورهای خارجی و شرکت‌های کاغذی ثبت‌شده در جزایری دورافتاده. ساعت‌ها بود که به نمودارهای روابط مالــــــــی، تراکنش‌هـــــای بانکـی و ایمیل‌هـــــای رمزگشایــی‌شـــــــده خیــره مانده بودم. مغزم مثل موتور بخاری کار می‌کــرد کـــــه بیش از حــــــد داغ شده؛ تلاش برای یافتن یک نخ، یک سرنخ منطقی، یک نقطه‌ی شروع در این کلاف سردرگم. هر پرونده‌ای چالشی بود، اما این یکی، با پیچیدگی‌های فنی و حقوقی‌اش، انگار تمامی نداشت. خستگی مثل وزنه‌ای نامرئی روی شانه‌هایم سنگینی می‌کرد، اما رضایت حاصل از حل یک معما، حتی معمایی چنین تاریک و مالی، نیرویی بود که مرا پیش می‌راند...