کتاب قرارهای کیفری

می‌دانیم که هر انسانی به‌واسطه فطرت و ذاتی که دارد آزاد و رها به دنیا می‌آید اما این خود انسان‌ها هستند که برای داشتن زندگی اجتماعی بهتر با حاکمیت‌ها قرارداد اجتماعی منعقــد کــرده و از آزادی‌هــای خــود کاستــه و تکالیفــی را هم عهــده‌دار می‌گردند؛ یعنی هر انسانی به لحاظ خلقت و فطرتی که دارد دارای آزادی‌هایی است و هیچ قدرت و نیرویی نمی‌تواند این آزادی‌های انسان را دارای محدودیت یا ممنوعیت کند. آزادی‌هایی چون حق بر آزادی عقیده، آزادی بر بیان و آزادی جسم و .... پس هیچ انسانی و یا هیچ قدرتی توانایی محدود کردن انسان دیگر را ندارد، لکن برای ایجاد یک جامعه‌ی اجتماعی که انسان‌ها بتوانند در آن کنار یکدیگر زندگی کنند لازم است محدودیت‌ها و ممنوعیت‌هایی بــــرای انسان‌ها ایجاد گـــردد. در هر جامعه‌ای، قدرتی که می‌تواند برای افراد ممنوعیت و محدودیت‌هایی را ایجاد کند، حاکمیت است که در رأس جامعه‌ی اجتماعی قرار دارد. حال سوالی که وجود دارد این است که مجوز حاکمیت برای ایجاد این ممنوعیت‌ها و محدودیت‌ها چیست؟! به‌نظر می‌رسد مجوز حاکمیت همان قرارداد اجتماعی است که میان افراد جامعه و حاکمیت منعقد شده است تا افراد جامعه حدی از آزادی‌های خود را از دست داده و در واقع این اختیار و مجوز را برای حاکمیت قائل شدند تا در شرایطی حاکمیت بتواند آزادی‌های فردی افراد جامعه را برای منافع اجتماع و برقراری نظم، دچار محدودیت و یا ممنوعیت کند؛ پس در نتیجه‌ی این اعطای اختیار به حاکمیت‌ها، افراد جامعه دیگر دارای اختیارات و آزادی‌های مطلق نبوده و دارای وظایفی نیز هستند.