کتاب رهن و الزام به فک رهن

در هر جامعه‌ای، اشخاص برای امرار معاش، رفاه بیشتر، تجارت و کسب سود، رفع نیازها و...، قراردادها و معاملات بسیار متنوعی با یکدیگر انجام می‌دهند؛ «الف» با «ب» قرارداد کار منعقد می‌نماید و متعهد می‌گردد که کاری معین در ساعاتی معین انجام دهد و «ب» نیز تعهد می‌نماید که ماهانه فلان مبلغ به او بپردازد؛ «الف» با درآمد حاصله از قرارداد کار، مواد غذایی مورد نیاز را برای منزل می‌خرد (قرارداد بیع)، اقساط کالاهایی که به‌موجب قرارداد به‌صورت نسیه خریداری کرده بود را می‌پردازد؛ شهریه کلاس زبان فرزندش را براساس قراردادی که با مؤسسۀ زبان مذکور منعقد نموده است پرداخت می‌کند، به‌موجب قرارداد قرض، مبلغ معینی را به یکی از دوستانش واگذار می‌نماید، و...؛ بر اثر این معاملات و مراودات روزمره، اشخاص ممکن است به یکدیگر بدهکار (مدیون) یا از یکدیگر طلبکار شوند؛ به همین علت سازوکاری لازم بود که به طلبکاران اطمینان خاطر بیشتری داده شود که به پول خود خواهند رسید. با توجه به این موضوع، میان اشخاص قراردادهایی ایجاد شد که هدف از آن‌ها، تضمین پرداخت شدن دین به طلبکار بود؛ به عبارت دیگر، این قراردادها تَبَعی بودند و به تبع وجود یک دین منعقد می‌گردیدند و نقش وثیقۀ دین را ایفا می‌کردند. قراردادهای ضمان، کفالت و رهن، مهم‌ترین و پرکاربردترین قراردادها درخصوص این موضوع بودند و هستند.